با صد هزار مردم تنهایی بی صد هزار مردم تنهایی آفتاب کورمال کورمال خودش را کشانده به سمت گوشه ی راستیه پنجره ی همیشه در حسرت آفتاب مانده امان ،تقصیر خانه ی دو طبقه ی روبروست، تقصیر آفتااب و پنجره هم

به جای همه ی یلداها که ببوسی ام که ببوسمت .. که باشی ام که باش امت

که بنوشی ام که بنوشمت کجاست تن و انگشتانت ؟ به چه مشغولند ؟ جز بوسیدنم ؟

و صبح از پنجره شروع میشود از افتاب که پهن شده به بوسه و نوازش گلدانهای خانه ام

لبهای تو کو کجاست ؟انگشتهای تو کو به چه مشغولند ؟جز بوسیدنم ؟

و